Door: Myronne Heckmann, senior projectadviseur Communicatie
Enkele weken geleden reisde ik nog door Laos en Cambodja. Twee landen in Indochina met een indrukwekkende geschiedenis, een prachtige natuur en gastvrije mensen. Mijn informatie haalde ik uit reisgidsen of uit contact met de lokale bevolking. Ik was verstoken van nieuws uit de westerse wereld. Een ontspannen gevoel. Terug in Nederland komt het nieuws via televisie, radio, kranten en social media in alle heftigheid op mij af. Waarover moet ik schrijven?
Moet ik schrijven over WikiLeaks of haar woordvoerder Julian Assange? Op de in 2006 opgezette website kunnen klokkenluiders uit overheidsinstellingen en bedrijven anoniem documenten laten plaatsen om misstanden aan de kaak te stellen. Soms met zeer explosieve informatie (zoals de video-opname van een Amerikaanse helikopteraanval in Bagdad in 2007) en soms met boeiende inkijkjes in voor mij onbekende werelden (zoals de Amerikaanse diplomatieke telegrammen). Ondanks gehinder, tegenwerking en zelfs een opsporingsbericht voor Assange van Amerikaanse veiligheidsdiensten verwacht ik dat klokkenluiderssites blijven bestaan. Overigens: WikiLeaks krijgt concurrentie van OpenLeaks.
Zal ik schrijven over de inzet van social media bij de volksopstand in Egypte? Op televisie hoorde ik de uitspraak dat jongeren de revolutie in Egypte zijn begonnen via Facebook. Het gaat hierbij om de Facebook-groep ‘We are all Khaled Said’ (vermoorde Egyptische zakenman). Deze groep organiseerde mede ‘de dag van de woede/opstand’ op 25-01-2011; duizenden demonstranten gingen de straat op. Marianne van den Boomen, docent/onderzoeker nieuwe media en digitale cultuur aan de Universiteit Utrecht, is het niet eens met deze uitspraak. Zij stelt dat een volksopstand als in Egypte nooit begint met social media. Facebook en Twitter dragen wel bij aan de organisatie van het verzet (Volkskrant, 12-02-2011). Ik denk dat Van den Boomen gelijk heeft.
De inzet van social media in brandhaarden in de wereld is een fascinerend fenomeen. In juni 2009 was de verkiezingsuitslag aanleiding voor een volksopstand in Iran. Het Iraanse regime weerde buitenlandse journalisten. De enige informatie die naar buiten kwam was afkomstig van Iraanse burgers via sociale netwerken. Het Iraanse regime blokkeerde sites zoals MySpace en Facebook, maar Twitter blokkeren was niet mogelijk. Ook de fotosite Flickr werd volop gebruikt. Daardoor kon de wereld de ontwikkelingen in Iran nog enigszins volgen. Ook het Egyptische regime sloot het internet af. Google en Twitter ontwikkelden meteen een speak-to-tweet app. Daardoor konden de Egyptenaren zonder internet hun Twitterberichten via hun mobieltje inspreken.
Of zal ik schrijven over de Provinciale Statenverkiezingen op 02-03-2011. Provincies hebben op verschillende beleidsterreinen, zoals gezondheidszorg, ruimtelijke ordening en openbaar vervoer, een belangrijke coördinerende taak. Veel Nederlanders weten dat niet. En nu is het campagnetijd. Landelijke politieke kopstukken trekken in grote getale door het land. Een stembusgang is belangrijk, omdat de Provinciale Staten de leden van de Eerste Kamer kiezen. Daarmee zijn deze verkiezingen een test voor het huidige kabinet. Ondertussen weet ik niet wat de plannen zijn van de politieke partijen in mijn eigen provincie of wie de lijsttrekkers zijn. Komen er windmolens of megastallen in mijn leefomgeving? Krijgt de ontwikkeling van nieuwe natuur een kans? En wat is het standpunt over mobiliteit? Ik heb geen enkel idee, moet dus zelf op zoek naar informatie en zal mijn stemgedrag op de provinciale plannen baseren.
Ik verlang terug naar het ontspannen gevoel dat ik had tijdens mijn reis door Laos en Cambodja. Verstoken van elk nieuws. Ik ga snel nieuwe reisplannen maken!